About

Anātman ofwel non-self, het onpersoonlijke wat wij vergissen als het persoonlijke. Het leven; dat wat is, is voor niemand en door niemand.

Het verhaal van Jeffrey

Door een ‘turbulente’ jeugd en een discontentheid over het leven, ben ik al jong begonnen aan drugs en heb dit tot mijn 21ste volledig geleefd. Met de overtuiging: ‘als ik mij zo makkelijk goed kan voelen waarom al die moeite doen?’

Voor mij was het snel duidelijk dat het niet in wereldse zaken lag om het, maar zo even te noemen. Drugs bood een tijdelijke uitweg, maar zeer ongezond en bracht veel ‘problemen’ met zich mee.

Verlichting als ultieme drugs

Op 21-jarige leeftijd, voor wie telt, kwam het bijzondere idee om naar verlichting te zoeken. Na veel zoeken in religie en filosofie wist ik het zeker, dit was het. Obstinaat gaan mediteren 2 keer per dag hoorde daar uiteraard bij. Mediteren was voor jeffrey niet een fijne ervaring wat schrikbarend was aangezien jeffrey toch zo graag verlicht wou worden?

Paniek!

Verlichting? Nee paniek aanval, denken dat je dood gaat, je hart gaat er mee stoppen je kunt niet meer adem halen! Pas op! Zo ging dat.

Jaren later gelezen dat ze dit ego-dood noemen, zou kunnen als je het een naam moet geven. Doe mij dan maar persoonlijke dood. Het is iets wat ik niet heb verzonnen en ook zeker niks voor gedaan heb. Als ik dat wist, was ik er namelijk nooit aan begonnen. De persoon blijft nog een beetje plakken hier en daar. Maar goed wanneer iets dood gaat en er gebeurt verder weinig dan zal het wel niet belangrijk zijn. Er is dus niks veranderd en er zal ook nooit wat veranderen.